در هاوبه كيست كه تو را حمد ميگويد اي خداوند؟در هاويه كيست؟نام تو را اي متعال خواهم سراييدنام تو را با عود ده تار خواهم سراييدزيرا كه به شكلي مهيب و عجيب ساخته شدهاماستخوان هايم از تو پنهان نبود وقتي كه در نهان به وجود ميآمدمو در اسفل زمين نقش بندي مي گشتمدر دفتر تو همگي اعضاي من نوشته شده  و چشمان ت...

این روزا همه جا هستی !یواشکی از پشت دیوار داری مرا می پایی با آن دوچشم تیله ایت با مژه های بلندت من یواشکی رو بر می گردانم چشم در چشمت می شوم می گویی من آمدم من آمدم و بعد دود می شوی می روی آسمان !چ

باز شوق یوسفم دامن گرفت پیر ما را بوی پیراهن گرفتای دریغا نازک آرای تنش بوی خون میآید از پیراهنشای برادرها! خبر چون میبرید؟ این سفر آن گرگ یوسف را درید!یوسف من! پس چه شد پیراهنت؟بر چه خاکی ریخت خون

من باتو هزاران سال چشم انتظار می مانممن همیشه دختر جوانی می مانم وتو همیشه پسرجوانی هستی من صورتم چروک نمی شود موهایم هرگزسفید نمی شودو من همیشه دخترک جوانی می مانمهر روز برایت دلبری میکنمناز می کنمچش

وتو مرا پشت حصار مزرعه جا گذاشتیپشت پرچین یک باغپشت آن دیوار کاهگلیپشت آن در بزرگدر انتهای یک مزرعهیا انتهای خیابانی بی بازگشتدر ریل قطاری باسرعتی سر سام آوریا در آن دره ی مخوف تو مرا جا گذاشتیپشت این شبهای بی پایانتو مرا جاگذاشتی...امیلیا

بعضی روزها بعضی آدم ها مثل ماليخوليامیآیند در روياي آدم می آیند لحظه به لحظه در خواب و بیداری نشسته و ایستاده در حركت و سكونچشمانم باید كور باشد گوشهایم کر و لبانم بسته وبعد بگویم چطوری؟ حالت خوب است

من متعلق به هیچ سرزمینی نیستماین را روزگار به من آموخت!من متعلق به هیچ قلبی نیستیماین را تو _در واپسین دقایق خداحافظیتبه من آموختی...اميليا

آن کلاغی که پریدازفراز سر ماو فرو رفت در اندیشه ی آشفته ی ابری ولگردو صدایش همچون نیزه ی کوتاهی ، پهنای افق را پیمودخبر مارا با خود خواهد برد به شهرهمه می دانندهمه می دانندکه من و تو از آن روزنه ی سرد

چطور به عقب برگردم من ازتاریکی می ترسم از سیاهی از شب از جنگل ازانبوه درختان که درهم تنيده اند چطور سر برگردانم حتی می ترسم اندکی چشمانم را بچرخانم من از تاريكي مي ترسم قلبم مثل بمب افکن بزرگی صدا می

ما به چشمان هم خیره نشدیم ما دستان همدیگر را لمس نکردیمما بهم لبخند نزدیم وبعد گریه کردیم..._گله_گله و هزاران گلایهگذشت...گذشت چشمانم گذشت دستانم گذشت وقلبم گذشتگذشت از خیال دوست داشتنی در دور دستگذشت

من ... تمام شده ام... چقدر توضیح قصه های سادهسخت است!؟ امیلیا

کاش دنیای اطرافم طور دیگری بود کاش سلول در سلول در خودم حبس نبودمکاش جای دیگردشتی دیگربهشتی دیگردیده در این جهان گشوده بودمنه اینجا نه در پناه مردانی که مرا جز تن ندیدند جز ضعیفه ای تنهاجز....شاید دی

زانوهایم را خم می کنم و بعد مثل کودکیم مثل دوسالگی ام مثل کودکی ام دستم را زیر چانه ام می گذارم و نگاه می کنم خیره خیره و بعد چشمهایم را بازو بسته می کنم می روم میان خطوط ذهنم میان آن همه حرف می گردم

مثل گرگها نگاه می کرد سرش پایین بودچشمانش رو به بالاسیاهی چشمانش در کاسه سرش داشت پنهان می شدبخار غلیظی از دو سوراخ بینی اش متصاعد می شدعرق گرمی کف دستانش نشسته بودودر خطوط ذهنش چیزی را تصور می کرد که من نمی دیدمو آنگاه تمام قلب من در اندوهی جانکاه ایستادو آنگاه دیگر وجود نداشتمو در لابلای خاطرات نی...

آیا دوباره گیسوانم را در باد شانه خواهم زد ؟آیا دوباره باغچه ها را بنفشه خواهم کاشت ؟و شمعدانی ها را در آسمان پشت پنجره خواهم گذاشت ؟آیا دوباره روی لیوان ها خواهم رقصید ؟آیا دوباره زنگ در مرا به سوی انتظار صدا خواهد برد ؟به مادرم گفتم : ( دیگر تمام شد )گفتم : ( همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق می افت...

آیا دوباره چشم باز خواهم کردآیا دوباره از خاک بر می خیزمآیا دوباره تورا خواهم دیدو بدون هیچ ترسی موهایم را باد با خود خواهد برددستهایم که از ترس می لرزیدآیا دوباره شاخه رزی را می گیردآیا دوباره چشمان

من اگر حوا بودموبارها که حوا بودمبا مرگ هابیلمپایان می دادم این قصه پر غصه رامن اگر حوا بودمبه دل خاک می بردم هر روز زندگی رامن اگر حوا بودم...امیلیا

در این دنیا تک و تنها شدم منگیاهی در دل صحرا شدم من چو مجنونی که از مردم گریزدشتابان در پی لیلا شدم منچه بی اثر می خندمچه بی ثمر می گریمبه ناکامی چرا رسوا شدم منچرا عاشق چرا شیدا شدم منمن آن دیرآشنا ر

غباری از تردید و خرافه همه زندگی ام را پوشانده ودر مقابل حقیقت دردناکی مرا می سوزاند حال و روز این روزهای زندگی ام را دوست ندارم هرچه دنبال موجودی خیالی برای وصف می گردم در ذهنم نمی یابم من عاشق حقیقت

باورم نمی شود! باورت می شود؟ چشمان شادم غمگین ترین چشمان روی زمین شده است قلبم که سرشار از مهر محبت بود سردو سنگین می تپد و سکوت و دیگر هیچ، نگاه کن دنیا پر شده از سبزی از بهار از اردوی بهشت اما بدون